DOĞANBEYLİ NAHİYESİ (Ermelik)

          Eski  Muhtar Ali Osman ÇAĞLAR, Ermelik isminin, köyün arazisinin gelirinin bir kısmının (Öşrünün), Sultan Melik Zaviye’sinin iaşe vesair masrafları için tahsis edilmesinden aldığını ötedenberi duyup geldiklerini söyledi. Ne de olsa bir Melik tarafından böyle kutsal ve seçkin bir işle vazifelendirilen eratın iskan edildiği karyeye, Melik’in Erleri gibi, “ERMELİK” denmesi gayet makul ve mütenasip görünüyor.

            Tahrir Defter’lerindeki kayıtlara göre, 1516 DA 21 hane, 1530 da 35 hane, 1568 de köyde, 11 hane müslüman, 72 hane hristiyan ve 1591 de 97 hane nüfus varmış. Mahsulleri buğday, arpa, pamuk, şıra, bal, bakla, meyve ve bostan ürünlerinden ibaret olup, hasılatın 1516 da 7800, 1530 da 8 003, 1568 de 8 593 ve 1591 de 12 000 akça olduğu ve köyde bir değirmenin mevcut bulunduğu kayıtlarda yeralmıştır. Ayrıca yine aynı belgelerde, kulaktan kulağa nesiller arasında nakledilen sözlü tarihin doğruluğunu tevsik babında da “Köyün 1/3 malikane hissesi Kemah’daki Melik Mengücek Gazi Zaviyesine vakfedilmiştir.” ibaresi yeralmaktadır.

            Köy’e “Halil İbrahim Bereketli” Hacı İbrahim Tarlalar’ından ve Ceviz ağaçlarıyla kaybolmuş Cevizlik Tarlalar’ından geçerek, Köy Deresinin üzerindeki mütevazi köprüden giriyoruz. Köyün Başı Tepesi’nin yamacına, Tandırtopraklığı ile Mısırlığın Göze Sırtlar’ının arasına kurulmuş olan köy, ufkundaki uzak tepeleri, geniş düzlükleri ve uhdesindeki köyleri nazarı altında tutmasıyla, hayli ayrıcalıklı bir coğrafyaya sahip. Köyün buraya konmasının bir sebebi de, “Ziyaret” dedikleri yerden çıkan kaynak suyuymuş. Ahali, özellikle kuraklık zamanlarında bu suyun başında ve Ziyaret’in yanında dualar edip, kurban kesip kan akıtırlarmış ve Hakteala da Onların dualarına anında icabet edip, yaz ortasında şakır şakır yağmur indirirmiş, kuraklıktan çatlayan topraklarına.

            Eskiden 103 hane olan köy şimdi yaz aylarında 115 haneye kadar çıksa da kışın 60 hane kalıyormuş köyde. 1936 da açılan köyün ilkokulu 24 öğrencisiyle halen eğitim veriyor. Nüfusun kalabalık olduğu zamanlarda 5 000 küçükbaş, 500 civarında da büyükbaş hayvan varmış köylerinde. O zamanlar Haziran dedimi, en az 40 hane şenliklerle düğüne gider gibi Tikyokuşundibi, Evlenk ve Dereyurt Yaylalarına çıkarlarmış. O vakitler karakovan da arıcılık yaparlarmış, ama şimdiki zamanlarda herşeyde olduğu gibi, arıcılığı da “Fenni” ye dönüştürmüşler.